Περπατάμε, τρέχουμε, σχεδιάζουμε το αύριο και διεκδικούμε τον κόσμο με μια αυτονόητη αλαζονεία. Θεωρούμε το σώμα μας έναν αιώνιο, ακούραστο υπηρέτη. Ξυπνάμε το πρωί, πατάμε στα πόδια μας και ξεκινάμε για τη δουλειά χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτή η καθημερινή, απλή κίνηση κρύβει μέσα της τη μεγαλύτερη ψευδαίσθηση της ανθρώπινης φύσης: την ψευδαίσθηση ότι η υγεία είναι μια δεδομένη, ακλόνητη κατάσταση.
Μέχρι που έρχεται εκείνο το ένα δευτερόλεπτο. Μια απότομη κίνηση, ένα αναπάντεχο «κρακ» στη μέση, ή μια ξαφνική, βαθιά εξάντληση που σε καθηλώνει. Και ξαφνικά, η γη χάνεται κάτω από τα πόδια σου. Η απόσταση από το κρεβάτι μέχρι την τουαλέτα δεν είναι πια μια απλή διαδρομή λίγων μέτρων· μετατρέπεται σε έναν απροσπέλαστο, επώδυνο Γολγοθά. Σε αυτή την ακριβώς τη στιγμή, η αλαζονεία γκρεμίζεται και αποκαλύπτεται η τρομακτική ευθραυστότητα της ύπαρξής μας.







.jpeg)
