Όταν ακούμε τη λέξη «πνευματικότητα», το μυαλό των περισσότερων από εμάς πηγαίνει αυτόματα σε θρησκευτικά δόγματα, μεταφυσικές θεωρίες, γκουρού και «μαγικές» ενέργειες. Για έναν ορθολογικά σκεπτόμενο άνθρωπο, όλο αυτό το σκηνικό προκαλεί, στην καλύτερη περίπτωση, σκεπτικισμό και, στη χειρότερη, απόρριψη.
Είναι απολύτως λογικό. Η επιστήμη δεν μπορεί να μετρήσει το «πνεύμα» σε κανένα εργαστήριο, ενώ η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα όπου η θρησκευτική προσήλωση χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο φόβου, χειραγώγησης και τυφλής παράδοσης. Όταν η πίστη επιβάλλεται μέσω του τρόμου της τιμωρίας ή της άκριτης επανάληψης εθίμων, παύει να είναι συνειδητή επιλογή. Μετατρέπεται σε μια μηχανική συμμόρφωση που καταστέλλει τη λογική και καταργεί την ελεύθερη βούληση.
Αν, λοιπόν, αφαιρέσουμε το υπερφυσικό, το δογματικό και το μαγικό στοιχείο, απομένει τίποτα; Ή μήπως η απόρριψη του μεταφυσικού μάς καταδικάζει σε ένα εσωτερικό κενό;
Η απάντηση είναι πως όχι. Αυτό που απομένει είναι η κοσμική (ή εκκοσμικευμένη) πνευματικότητα. Μια προσέγγιση που δεν απαιτεί τυφλή πίστη, αλλά βασίζεται αποκλειστικά στην ανθρώπινη εμπειρία, την ψυχολογία και τη λογική.
