Αντιφλεγμονώδη και παυσίπονα σε τενοντίτιδες και θλάσεις: βοηθούν ή καθυστερούν την αποθεραπεία;

Ένα «τράβηγμα» στη γάμπα στο ποδόσφαιρο της Κυριακής, ένας ώμος που πονάει μετά από ώρες στον υπολογιστή, ένας αγκώνας που «διαμαρτύρεται» στο τένις. Η πρώτη κίνηση για τους περισσότερους είναι σχεδόν αυτόματη: ένα αντιφλεγμονώδες χάπι. Όμως βοηθά πραγματικά στην αποθεραπεία; Ή μήπως απλώς σκεπάζει τον πόνο, και σε ορισμένες περιπτώσεις καθυστερεί την επούλωση;

Η σύντομη απάντηση: τα αντιφλεγμονώδη και τα παυσίπονα ανακουφίζουν από τον πόνο τις πρώτες ημέρες, αλλά δεν θεραπεύουν τον τραυματισμό. Η παρατεταμένη χρήση τους μπορεί να δυσκολέψει την επούλωση και να προκαλέσει παρενέργειες. Παρακάτω εξηγούμε τι δείχνουν τα επιστημονικά δεδομένα και πώς να τα χρησιμοποιείτε σωστά.

Καινοτομία Σήμερα, Θρέψη Αύριο: Μετασχηματίζοντας τα Αγροδιατροφικά Συστήματα για ένα Βιώσιμο Μέλλον

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής 2026

Η Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής 16 Οκτωβρίου 2026, έχει το κεντρικό μήνυμα «Καινοτομία σήμερα. Θρέψη αύριο», αναδεικνύοντας την επιτακτική ανάγκη για ριζική αναδιάρθρωση των παγκόσμιων αγροδιατροφικών συστημάτων. Σήμερα, η ανθρωπότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια τριπλή πρόκληση: την κλιματική αλλαγή, τη ραγδαία αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού και την επισιτιστική ανασφάλεια. Η παραδοσιακή γεωργία και οι υπάρχουσες αλυσίδες εφοδιασμού αδυνατούν να ανταποκριθούν μακροπρόθεσμα χωρίς να εξαντλήσουν τους φυσικούς πόρους του πλανήτη. Η επιστημονική και τεχνολογική καινοτομία δεν αποτελεί πλέον επιλογή, αλλά τη μοναδική οδό για τη διασφάλιση της θρέψης των επόμενων γενεών.

Ο Μύθος των Διατάσεων: Γιατί η Λανθασμένη χρήση τους σαμποτάρει την απόδοση και καταστρέφει τους μύες σας

Για δεκαετίες, η εικόνα ενός αθλητή που τεντώνει στατικά τους μύες του πριν από τον αγώνα ή την προπόνηση θεωρούνταν το χρυσό πρότυπο της πρόληψης τραυματισμών. Σήμερα, η σύγχρονη αθλητική επιστήμη καταρρίπτει πλήρως αυτόν τον μύθο. Είτε είστε επαγγελματίας αθλητής που κυνηγάει τα κλάσματα του δευτερολέπτου, είτε καθημερινός αθλούμενος που θέλει να διατηρήσει το σώμα του υγιές, η λανθασμένη χρήση των διατάσεων μπορεί να προκαλέσει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκετε.

Οι στατικές διατάσεις στην προθέρμανση και οι επίμονες, βίαιες διατάσεις στο μυϊκό σύστημα αποτελούν δύο από τα μεγαλύτερα σφάλματα στη σύγχρονη προπονητική. Ας δούμε τι δείχνουν τα επιστημονικά δεδομένα.

Η απαξίωση των μεταπτυχιακών τίτλων στην Ιατρική

Ποιος τελικά πιστοποιεί την επιστημονική επάρκεια; Η πραγματική εκπαίδευση ή ο τίτλος της ειδικότητας;

Στην ελληνική ιατρική πραγματικότητα ακούγεται ολοένα συχνότερα μια φράση που παρουσιάζεται ως αυτονόητη αλήθεια:

«Το μεταπτυχιακό δεν δίνει επαγγελματικά δικαιώματα».

Πρόκειται για μια διατύπωση που, απομονωμένη από το περιεχόμενό της, μπορεί να είναι νομικά ορθή. Όταν όμως χρησιμοποιείται για να απαξιώσει την πρόσθετη πανεπιστημιακή εκπαίδευση ενός ήδη αδειοδοτημένου ιατρού, δημιουργεί σοβαρά επιστημονικά και θεσμικά ερωτήματα.

Ασφαλώς, ένας εκπαιδευτικός που αποκτά μεταπτυχιακό στην Ψυχολογία δεν γίνεται αυτομάτως ψυχολόγος.

Όμως ένας ιατρός που πραγματοποιεί μεταπτυχιακές σπουδές στην Αισθητική Ιατρική δεν προσπαθεί να γίνει ιατρός.

Το Σύνδρομο της «Κατόπιν Εορτής» Αυστηρότητας: Ποιος Ελέγχει Πραγματικά την Υγεία;

Το σενάριο είναι πλέον θλιβερά επαναλαμβανόμενο στην ελληνική πραγματικότητα και αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα μιας βαθιάς θεσμικής παθογένειας. Ένας επώνυμος άνθρωπος, ένας αγαπημένος ηθοποιός ή τραγουδιστής, φεύγει ξαφνικά από τη ζωή, ή μια επώνυμη καταγγελία βλέπει το φως της δημοσιότητας. Μέσα σε λίγες ώρες, το σύμπαν της κρατικής γραφειοκρατίας ξυπνά από τον λήθαργο. Ελεγκτικοί μηχανισμοί που επί χρόνια παρέμεναν αδρανείς, μετατρέπονται αιφνιδίως σε «βασιλικότερους του βασιλέως».

Με όρους επικοινωνιακού εντυπωσιασμού, ξεκινούν σαρωτικοί έλεγχοι, οι οποίοι δεν στοχεύουν στην ουσιαστική θωράκιση της δημόσιας υγείας, αλλά στον κατευνασμού της κοινής γνώμης και την αποποίηση των κρατικών ευθυνών. Είναι όμως αυτός ο σωστός τρόπος λειτουργίας ενός ευνομουμένου κράτους; Ή μήπως το πρόβλημα βρίσκεται βαθύτερα, στη δομή και τη φιλοσοφία των ίδιων των ελέγχων;

Το Ελληνικό Παράδοξο της Αισθητικής Ιατρικής: Συντεχνιακοί Περιορισμοί, Ελλιπής Δημόσια Εκπαίδευση και Επιστημονικές Αντιφάσεις

Η αισθητική ιατρική αποτελεί έναν από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους τομείς της σύγχρονης ιατρικής διεθνώς. Ενώ όμως στην υπόλοιπη Ευρώπη διαμορφώνονται σύγχρονα, αυστηρά αλλά συμπεριληπτικά πλαίσια πιστοποίησης, στην Ελλάδα παρατηρείται ένα πρωτοφανές θεσμικό και επιστημονικό παράδοξο: ένα απόλυτα κλειστό και συντεχνιακό σύστημα, το οποίο χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην ίδια τη φύση των πράξεων.   

Η τέχνη του να μεγαλώνεις ενεργά: Από την επιβίωση στη δημιουργία

«Μεγαλώνω όμορφα σημαίνει σταματώ να κοιτάζω το ρολόι του χρόνου με φόβο. Αν συχνά πιάνεις τον εαυτό σου να λέει "ακόμα καλά είμαστε", ίσως χωρίς να το καταλαβαίνεις παγιδεύεσαι σε μια μοιρολατρία που σου στερεί τη ζωντάνια. Ας δούμε πώς η αλλαγή στις λέξεις μας μπορεί να αλλάξει ριζικά τον τρόπο που γερνάμε.»

Τεχνητή νοημοσύνη στην ιατρική: οφέλη και κίνδυνοι

Πώς βοηθά τον γιατρό

• Γραφειοκρατία και τεκμηρίωση: σύνταξη ιστορικού, επιστολών και περιλήψεων, καθώς και καταγραφή της επίσκεψης με φωνητική υπαγόρευση. Εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο άμεσο κέρδος, γιατί απελευθερώνει χρόνο για τον ασθενή.
• Υποστήριξη απόφασης: διαφορική διάγνωση ως «δεύτερη σκέψη», έλεγχος αλληλεπιδράσεων φαρμάκων, υπενθύμιση κατευθυντήριων οδηγιών.
• Αναγνώριση προτύπων: απεικόνιση, ΗΚΓ, δερματοσκόπηση και βυθοσκόπηση, όπου σε ορισμένες εφαρμογές η ακρίβεια πλησιάζει ή ξεπερνά τον ειδικό.
• Ενημέρωση: γρήγορη σύνοψη βιβλιογραφίας.
• Επικοινωνία: απλοποιημένες εξηγήσεις, φυλλάδια και οδηγίες σε γλώσσα κατανοητή για τον ασθενή.

Πώς βοηθά τον ασθενή

• Κατανόηση μιας διάγνωσης ή ενός αποτελέσματος εξετάσεων σε απλή γλώσσα.
• Προετοιμασία για την επίσκεψη: ποιες ερωτήσεις να κάνει και τι να αναφέρει.
• Συμμόρφωση στη θεραπεία και υποστήριξη στον τρόπο ζωής (διατροφή, άσκηση, ύπνος).
• Πρόσβαση σε πληροφορία οποιαδήποτε ώρα, που όταν χρησιμοποιείται σωστά μειώνει το άγχος αντί να το αυξάνει.

Βιοσυντονισμός, «παράσιτα» και αντιπαρασιτικά μηχανήματα: τι λέει η επιστήμη

Το βιοενεργειακό τεστ δεν έχει αποδεδειγμένη διαγνωστική αξία, τα παράσιτα δεν ευθύνονται για «όλες» τις δυσλειτουργίες του οργανισμού και τα «αντιπαρασιτικά» μηχανήματα δεν έχουν δείξει θεραπευτικό όφελος. Αυτό είναι το συμπέρασμα της διαθέσιμης έρευνας των τελευταίων 30 ετών.

Στο ιατρείο συναντώ συχνά ασθενείς που έκαναν ένα τέτοιο τεστ. Τους είπαν ότι έχουν «παράσιτα», «τοξίνες» ή «δυσανεξίες» και τους πρότειναν συνεδρίες με ειδικό μηχάνημα. Οι περισσότεροι έχουν πραγματικά συμπτώματα: κόπωση, φούσκωμα, πόνους, αϋπνία. Αξίζουν μια σωστή εξήγηση και μια σωστή διερεύνηση.

Πεθαίνουν όσοι εμβολιάστηκαν; Τι δείχνουν πραγματικά τα στοιχεία

Το επιχείρημα που ακούμε

Σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αντιεμβολιαστικούς κύκλους επαναλαμβάνεται συχνά ο ισχυρισμός: «οι εμβολιασμένοι πεθαίνουν καθημερινά» και «αυξήθηκαν παγκοσμίως οι θάνατοι εξαιτίας των εμβολίων κατά του COVID-19». Το επιχείρημα βασίζεται συνήθως σε δύο παρατηρήσεις που είναι εν μέρει αληθινές αλλά ερμηνεύονται λανθασμένα:

1. Όντως, ο κόσμος βίωσε παρατεταμένη αύξηση της συνολικής θνησιμότητας (excess mortality) μετά το 2020, που σε πολλές χώρες συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.
2. Όντως, καθημερινά πεθαίνουν άνθρωποι που έχουν εμβολιαστεί.

Το πρόβλημα είναι η αιτιώδης σύνδεση που γίνεται ανάμεσα στα δύο. Ας δούμε τι λέει η επιστημονική βιβλιογραφία.

Προληπτική γαστροπροστασία: Μήπως παίρνετε ένα φάρμακο που δεν χρειάζεστε;

Είναι μια σκηνή που επαναλαμβάνεται καθημερινά στα ελληνικά φαρμακεία: Κάποιος αγοράζει μια θεραπεία και αυτόματα ζητάει «και ένα χάπι για το στομάχι, έτσι για προστασία». Η πεποίθηση ότι κάθε φορά που παίρνουμε φάρμακα πρέπει να «στρώνουμε» το στομάχι μας είναι βαθιά ριζωμένη.

Τι λέει όμως η επιστήμη; Έχει πραγματικά νόημα να παίρνει κανείς γαστροπροστασία προληπτικά, όταν δεν έχει κανένα πρόβλημα με το στομάχι του και τα φάρμακα που λαμβάνει δεν είναι ερεθιστικά;

Η σύντομη απάντηση είναι όχι. Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, αυτή η πρακτική αποτελεί μια κλασική ιατρική υπερβολή και μια άσκοπη προσθήκη στη λίστα των φαρμάκων μας (πολυφαρμακία).

Είναι απαραίτητα τα αντιφλεγμονώδη;

Όταν κάτι πονάει, το πρώτο που σκεφτόμαστε είναι ένα αντιφλεγμονώδες. Το όνομα όμως παραπλανά: τα φάρμακα αυτά δεν θεραπεύουν την αιτία του πόνου, μειώνουν μόνο τα συμπτώματα. Αυτό δεν είναι ασήμαντο, γιατί ο πόνος και η φλεγμονή είναι σήματα του οργανισμού και όχι η ίδια η νόσος.

Τι προσφέρουν πραγματικά

Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (ιβουπροφαίνη, ναπροξένη, δικλοφενάκη κ.ά.) μειώνουν τον πόνο και την ακαμψία. Στις περισσότερες συχνές μυοσκελετικές παθήσεις, όπως η οσφυαλγία, η οστεοαρθρίτιδα και οι τραυματισμοί των μαλακών μορίων, το όφελος σε σχέση με το εικονικό φάρμακο είναι μικρό έως μέτριο. Η φλεγμονή επιπλέον είναι μέρος της φυσιολογικής επούλωσης. Όταν την καταστέλλουμε συστηματικά, δεν είναι αυτονόητο ότι κάνουμε καλό.

SGLT2: Το φάρμακο του διαβήτη που έγινε το νέο «μυστικό» της μακροζωίας

Φανταστείτε ένα χάπι που σχεδιάστηκε για να ρυθμίζει το ζάχαρο, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι μπορεί να «ξεγελάσει» το σώμα μας, χαρίζοντάς του τα οφέλη της νηστείας και της άσκησης. Ο λόγος για τους αναστολείς SGLT2 (φάρμακα όπως η εμπαγλιφλοζίνη και η δαπαγλιφλοζίνη), μια κατηγορία σκευασμάτων για τον Διαβήτη Τύπου 2 που έχει ξεσηκώσει την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα που μελετά την αντιγήρανση.

Πώς όμως ένα φάρμακο για το ζάχαρο καταφέρνει να προστατεύει την καρδιά, τα νεφρά και να επιβραδύνει το ρολόι του χρόνου; Ας το δούμε με απλά λόγια.

Μπορούμε να Αντιστρέψουμε τη Γήρανση; Μια πιο Κοντινή Ματιά στα Τελομερή και τη Βιολογική μας Ηλικία

Η γήρανση θεωρούνταν ανέκαθεν αναπόφευκτη: ρυτίδες στο δέρμα, επιβράδυνση της μνήμης, πόνοι στις αρθρώσεις και σταδιακή απώλεια αντοχής. Κι αν σας λέγαμε όμως ότι η γήρανση δεν είναι απλώς ένα «εισιτήριο μονής διαδρομής», αλλά μια βιολογική διαδικασία που μπορεί να επιβραδυνθεί — ή ακόμα και να αντιστραφεί;

Η σύγχρονη επιστήμη δεν αντιμετωπίζει πλέον τα γηρατειά ως απλό πέρασμα των ετών, αλλά ως μια σειρά κυτταρικών μηχανισμών. Στο επίκεντρο αυτής της έρευνας βρίσκονται τα τελομερή: τα μικροσκοπικά «ρολόγια» που καθορίζουν πόσο γρήγορα γερνούν τα κύτταρά μας.

Ποιο είναι το δικό σου «Επίπεδο Υγείας»;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί κάποιοι άνθρωποι περνούν όλη τους τη ζωή παλεύοντας με αλλεργίες και αυτοάνοσα νοσήματα, ενώ άλλοι φαίνεται να «μην καταλαβαίνουν τίποτα»; Γιατί κάποιος μπορεί να ανεβάσει εύκολα 39 πυρετό και να γίνει περδίκι σε δύο μέρες, ενώ σε κάποιον άλλον μια απλή ίωση σέρνεται για εβδομάδες χωρίς ίχνος πυρετού;

Τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δίνει μια σπουδαία και διεθνώς αναγνωρισμένη θεωρία: τα «Επίπεδα Υγείας» του καθηγητή Γεωργίου Βυθούλκα. Πρόκειται για έναν χάρτη που μας δείχνει με απόλυτη ακρίβεια πώς λειτουργεί το αμυντικό μας σύστημα και πώς οι καθημερινές μας επιλογές καθορίζουν την ποιότητα της ζωής μας.

Η Μεγάλη Αυταπάτη του Ανθρώπινου Μυαλού: Από το Φαινόμενο Dunning-Kruger στο «Τέλος» της Ελεύθερης Βούλησης

Πόσο σίγουροι είστε ότι ελέγχετε τις σκέψεις σας, τις επιλογές σας και την ίδια σας τη ζωή;
Η καθημερινότητά μας είναι χτισμένη πάνω σε μια ακλόνητη βεβαιότητα: ότι είμαστε λογικά όντα, με ελεύθερη βούληση, που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο αντικειμενικά. Ωστόσο, η σύγχρονη νευροεπιστήμη και η ψυχολογία έρχονται να γκρεμίσουν αυτό το οικοδόμημα, αποκαλύπτοντας ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ένα δίκτυο από ασυνείδητους μηχανισμούς και ένστικτα, και ότι η «συνειδητή» μας ζωή είναι, σε μεγάλο βαθμό, μια καλοστημένη αυταπάτη.
Ας ξετυλίξουμε το νήμα των μεγαλύτερων πλανών που μας καθορίζουν.

Η «σωστή» στάση σώματος: τι λένε πραγματικά οι μελέτες για το κάθισμα, τον ύπνο και την ορθοστασία

«Κάτσε ίσια». «Μη σκύβεις». «Κοιμήσου ανάσκελα». Οι περισσότεροι μεγαλώσαμε με την ιδέα ότι υπάρχει μία σωστή στάση σώματος και ότι κάθε απόκλιση από αυτήν φθείρει τη σπονδυλική στήλη. Τα τελευταία χρόνια, όμως, η επιστημονική έρευνα έχει αλλάξει σημαντικά την εικόνα: η στάση καθαυτή έχει μικρότερη σημασία απ’ όσο νομίζαμε, ενώ η διάρκεια που μένουμε ακίνητοι σε οποιαδήποτε θέση και η ποικιλία κίνησης έχουν πολύ μεγαλύτερη. Σε αυτό το άρθρο συγκεντρώνω τι δείχνουν οι πιο αξιόπιστες μελέτες για τις τρεις βασικές στάσεις της καθημερινότητας – την καθιστή, την ύπτια (τον ύπνο) και την όρθια – και τι σημαίνουν πρακτικά για εσάς.

RMR & Εμμηνόπαυση: Το Κλειδί για τον Μεταβολισμό που Χάνεται και Πώς να το Ανακτήσεις

Τι είναι το RMR και γιατί έχει σημασία;

Ο Ρυθμός Ηρεμίας του Μεταβολισμού (Resting Metabolic Rate – RMR) είναι η ενέργεια που καίει το σώμα σου σε κατάσταση πλήρους ηρεμίας — για να αναπνέεις, να αντλεί η καρδιά σου αίμα, να ανανεώνονται τα κύτταρά σου. Αντιπροσωπεύει περίπου το 60-75% της συνολικής ημερήσιας ενεργειακής δαπάνης.

Στην εμμηνόπαυση, το RMR μειώνεται κατά 10-15% κατά μέσο όρο. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα κι αν τρως όπως πάντα, το σώμα σου καίει λιγότερες θερμίδες — και τα ανεπιθύμητα κιλά εμφανίζονται, ειδικά στην κοιλιακή περιοχή.

Τι αποκαλύπτει η ταχύτητα βάδισης για τη βιολογική σου ηλικία

Το περπάτημα δεν είναι απλώς μετακίνηση. Ο τρόπος και η ταχύτητα με την οποία περπατάμε μπορούν να μας δώσουν σημαντικές πληροφορίες για τη μυϊκή δύναμη, τη λειτουργικότητα, τον εγκέφαλο και τον τρόπο με τον οποίο γερνά ο οργανισμός μας.

Κοιτάζοντας έναν άνθρωπο να περπατά, μπορούμε συχνά να καταλάβουμε πολλά περισσότερα από την ηλικία του.

• Το βήμα του είναι σταθερό;
• Σηκώνει καλά τα πόδια του;
• Έχει ισορροπία;
• Περπατά με αυτοπεποίθηση;
• Μπορεί να επιταχύνει όταν χρειάζεται;

Η ταχύτητα βάδισης (gait speed) αποτελεί έναν απλό αλλά ιδιαίτερα χρήσιμο δείκτη της λειτουργικής κατάστασης του ανθρώπου. Δεν αποτελεί από μόνη της διάγνωση ούτε «μετρά» μόνη της τη βιολογική ηλικία. Ωστόσο, η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι σχετίζεται με τη σωματική λειτουργία, τη γνωστική κατάσταση και γενικότερα με την πορεία της γήρανσης.

Και αυτό μας οδηγεί σε ένα πολύ σημαντικό μήνυμα: Δεν έχει σημασία μόνο πόσα χρόνια ζούμε. Σημασία έχει σε τι κατάσταση μπορούμε να ζήσουμε αυτά τα χρόνια.

Γιατί προτιμάμε το «μαγικό χάπι» από την πραγματική αλλαγή;

Ρίξε μια ματιά στο σκίτσο: από τη μία πλευρά, μια ατελείωτη ουρά ανθρώπων στριμώχνεται μπροστά στο γκισέ «Χάπια & Επεμβάσεις». Από την άλλη, το ταμείο «Αλλαγή Τρόπου Ζωής» είναι εντελώς άδειο, με τον υπάλληλο να κοιτάζει με απορία.